هيچگاه شبی را که آن نور سپيد بر پنجره تابيد فراموش نخواهم کرد.

آن شب خالق عالم ميهمان روح زنگار خورده ی من بود. و جلا داد. و صافی. از آن شب دل بريدم از اين دنيای خاکی. از اين دنيای فانی. من آن شب با حقيقت پيمان بستم ، نور را به وجودم بازگردانم. و رهايش سازم از ظلمت.

مصاحبت من با مهربان ايزد يکتا 

خدا از من پرسيد: از چه غمگين شدی فرزند، که بدين گونه کز کردی؟

پاسخ دادم: پروردگارا! از نامهربانی بندگان شما. بدنبال همزبانی نايافته بدين جای پناه آوردم.

ايزد پاسخ گفت: حال خالق بندگان نزد توست. درد دل باز گوی.

مهربانا: ميل به پرسش دارم. نهان ها را بر من هويدا هويدا ساز.

بپرس فرزند. بپرس

• چه چيز در آدمها شما را بيشتر متعجب می کند؟

< اينکه از دوران کودکی خود خسته می شوند و عجولند در بزرگ شدن ... و به گاه ثمر آرزو دارند که روزی بچه شوند>

< اينکه سلامتشان را به خطر می اندازند برای پول بيشتر. سپس پول خود را خرج می کنند تا سلامتی از دست رفته را بازيابند>

< اينکه با نگرانی به فکر فردايند حال آنکه امروز را ز ياد برده اند به گونه ای که نه در حال و نه در آينده زندگی می کنند>

< اينکه به گونه ای زنده اند و زندگی می کنند که گويی هرگز نمی ميرند و به گونه ای می ميرند که انگار هيچگاه نزيسته اند> 

• به عنوان پروردگار عالم دوست داريد بندگانتان چه درسهايی در زندگی بياموزند؟

< اينکه ياد بگيرند، نمی توانند کسی را وادار کنند بدان ها عشق بورزد. فقط و فقط می توانند اجازه دهند که خود مورد عشق وزيدن واقع شوند>

< اينکه خوب نيست خود را با ديگران قياس کنند>

< اينکه بخشش را با تمرين بخشيدن ياد بگيرند>

< اينکه رنجش خاطر عزيزانشان تنها چند لحظه زمان می برد ولی ممکن است ساليان سال زمان لازم باشد تا زخمها التيام يابد> 

< اينکه کسانی هستند که آنها را مشاقانه دوست دارند اما هنوز نمی دانند که چگونه احساسشان را بيان کنند و يا نشان دهند>

< اينکه ياد بگيرند بخشش يکديگر کافی نيست بلکه می بايد خود را نيز ببخشايند> 

• تمام تنم می لرزيد. به همان حال لرز و با لحنی افتاده به خدا گفتم:

 از اين همه مهر و توجه سپاسگذارم. به راستی که شما يگانه مهربان عالميد

• و افزودم  مطلب ديگری هست که دوست داشته باشيد انسانها بدانند؟

< لبخندی زد و گفت:

فقط اينکه بدانند من اينجا هستم ...                هميشه

                                               هيوا